Tags

, , ,

Liefste Snoezi,

Exact drie jaar geleden heb ik je voor de eerste keer zien klaarkomen.  De eerste keer je uitkleden, naakt zien, neuken… het was allemaal nog wat onwennig en ik wist nog niet goed hoe ik je moest aanpakken.  Je was niet klaargekomen door wat ik met je had gedaan, dat zou later wel veranderen.  Maar je zat op je knieën in bad, met de doucheslang waar de kop was afgedaan tussen je benen, en je keek intens naar mij.  En toen kwam je klaar.  Ik zou die blik nog dikwijls zien.

Het is nu meer dan een jaar geleden dat ik je voor de laatste keer heb gezien, daar in dat groezelig café vlak bij mijn werk. Je zag er triest uit, getrokken ook en vooral gelaten. Je man, die er natuurlijk ook was, zag er nog veel slechter uit, maar met hem had ik absoluut geen medelijden. De dodelijke zin die je toen uitsprak, “we hebben zo veel tegen elkaar gezegd”, vergeet ik nooit. Alsof al mijn liefdesuitingen aan jouw adres gewoon maar gratuit waren geweest. Alsof jij die geile woorden en blikken nooit had gemeend. Alsof mijn beloftes om mijn vrouw te verlaten om mijn leven met jou verder te zetten, loos waren.

Je hebt me nooit gezegd waarom je nu uiteindelijk toch besloten had om bij je man te blijven. Het feit dat je hem “alles had verteld” (en dus ook je veel wildere verleden) en dat hij je had “vergeven” is misschien een reden om te kunnen kiezen voor hem, maar is nog geen reden waarom je niet hebt gekozen voor mij. Ik kan alleen maar besluiten dat je daarvoor al had besloten niet meer verder met mij te gaan en dat je schrik had dat ik alles dan ging vertellen aan je man. Iets wat ik nooit zou hebben gedaan trouwens. Geen haar op mijn hoofd zou er ooit aan gedacht hebben om jou in gevaar te brengen.

Dus de vraag blijft open: waarom heb je afgehaakt juist op het moment dat ik eindelijk de moed had bijeen geraapt om bij mijn vrouw weg te gaan en alleen te gaan wonen? Iets waar we samen al meer dan een jaar over aan het dromen waren. De therapeute waar ik ben bij geweest vlak na de breuk beweerde bij hoog en bij laag dat je een slechte vrouw was. Dat je gewoon de competitie aan wou gaan met mijn vrouw en mij wou losweken bij haar. En dat eens je gewonnen had, geen interesse meer had in mij. Ik ben er nooit in meegegaan en ben niet lang bij de therapeute gebleven. In mijn slechtere momenten en in mijn woede was ik er rotsvast van overtuigd dat je terug bij de dokter was, dat hij eindelijk zijn belofte ging nakomen en wel bij zijn vrouw ging weggaan voor jou. En dat je dat leven aangenamer en makkelijker vond dan het leven dat ik je kon bieden. Maar uiteindelijk denk ik dat je gewoon schrik hebt gekregen. Schrik voor de grote verandering die een leven met mij zou hebben betekend. Schrik dat ik met jou ging doen wat ik met mijn vrouw aan het doen was, als je wat ouder werd. Dat je gewoon voor de veiligheid van je man hebt gekozen, die jou nooit zou verlaten, zeker als hij het nu niet deed na al de bekentenissen die je hem hebt gedaan.

Ach wat maakt het ook allemaal uit. We hebben elkaar de belofte gedaan, op die verschrikkelijke dag, van elkaar nooit te contacteren. En ik heb mijn belofte gehouden. En jij ook. Ik vraag me af hoe het met je gaat. Of je gelukkig bent. Of je kan overleven met je man. Of je soms nog eens aan me denkt. En hoe je dan aan me denkt. Zie je nog de mooie momenten voor je, die we samen hebben gehad? Of zie je alleen maar de pijn, de twijfel en het verdriet dat we elkaar hebben bezorgd? Er is zo veel waar ik spijt van heb, zo veel dingen die ik wil terug draaien. In het volle besef dat ik veel sneller en veel duidelijker voor jou had moeten kiezen. Maar ik vond toen de kracht niet. Ik heb er uit geleerd, weet nu dat ik het helemaal anders zou aanpakken. Weet dat indien de Liefde ooit nog langskomt, ik ze uit volle macht ga grijpen en niet meer loslaten.

Maar ondertussen hoop ik elke dag dat je je belofte snel verbreekt.