Tags

, ,

Ooit heb ik een huwelijk gezien dat perfect was.  Het betrof een tante en nonkel van mijn moeder, ze waren beiden in de 70 en zagen elkaar nog doodgraag.  Het was altijd van “bolleke” hier en “suske” daar en nooit heb ik ze betrapt op enig conflict.  Als ze het ergens niet over eens waren, dan konden ze dat gewoon uitpraten zonder hun stem te verheffen.  Ze hebben nooit kinderen kunnen krijgen (misschien was dat wel de oorzaak van hun geluk) maar ze waren gewoon gelukkig met hun beiden.  Toen nonkel stierf, heeft tante de volgende dag zelfmoord gepleegd.  Ze kon zich een leven zonder hem niet voorstellen.

Maar buiten dat ene voorbeeld heb ik nooit een ander huwelijk gezien dat goed was.  Waar na twintig of meer jaren er niet constant wordt gebikkeld voor positie en macht.  Waar de voorspelbaarheid en eentonigheid niet zorgt voor een constante verveling en irritatie.  Waar jaloezie, verraad en ontrouw schering en inslag zijn.  Waar men enkel bij elkaar blijft omdat het alternatief nog veel schrikwekkender is.  Uit onderzoek zou blijken dat 25% van de mensen vreemd gaat.  Ik durf dat cijfer ten stelligste te betwisten.  Zulke onderzoeken worden meestal per telefoon gevoerd.  Zelfs als ze anoniem zijn, zullen de meesten nog steeds ontkennen omdat ze er een list van hun partner in zien.  Als je weet dat ongeveer 3% van de kinderen niet verwekt zijn door de man waarvan men beweert dat het de vader is (wat men via DNA onderzoek wel objectief kan bepalen), lijkt een cijfer tussen de 40% en de 70% veel aannemelijker.

Het is om die reden, en nog vele andere, dat ik de meligheid van Music For Life dit jaar maar moeilijk om dragen vond.  Al die koppels die na 25 jaar huwelijk “in perfect geluk” de openingsdans van hun huwelijk als Song For Life aanvroegen, bevestigden de hypocrisie in onze maatschappij ten opzichte van de relatiemodellen die nog steeds als zaligmakend worden aanzien.  Het was dan ook wachten op de eerste eerlijke man die een Song For Life aanvroeg omdat hij daarop zijn minnares anaal ontmaagd had.  Het zal blijven wachten zijn tot we eindelijk collectief beseffen dat het idee van het monogame huwelijk een mooi ideaalbeeld is, dat echter heel weinigen gegeven is.  En dat dus andere vormen ook maatschappelijk aanvaardbaar moeten zijn, omdat ze nu éénmaal veel realistischer zijn.