Toen ik nog een pak jonger was dan nu en mijn wereld er vrij eenvoudig uitzag, was ik op een after-work drink met een aantal van mijn toffere mannelijke collega’s een gesprek aan het voeren over masturberen. Vraag me niet naar de oorsprong van het thema, het was er gewoon en de hoeveelheid drank die op dat moment al genuttigd was, zal daar zeker toe hebben bijgedragen. Het ging hier wel degelijk om de toffere collega’s.  Zo van het type waar je vertrouwen in kan hebben, zonder dat dit tegen jou gebruikt wordt in een later stadium (heel uitzonderlijk, ik weet het, maar ze bestaan wel degelijk).  Er werd dan ook heel open en eerlijk gesproken over dit toch wel gevoelig thema. De conclusie van het gesprek: we deden het allemaal. En die conclusie kwam van mannen die toen allen in een vaste relatie zaten.

Een vrouwelijke collega, die ik tot op de dag van vandaag een vriendin mag noemen hoewel we al lang geen collega’s meer zijn, overhoorde ons gesprek en beweerde dat haar toenmalige vriend (die ze ondertussen ook al lang kwijt is gespeeld) dat volgens haar zeker niet deed. We keken haar allen aan met een blik van “yeah right” en hadden moeite om een spontane uitlach-lach te onderdrukken. We hadden en hebben namelijk veel respect voor haar, ze is een sterke, interessante vrouw met een breed wereldbeeld en dus was haar opmerking des te verbazingwekkender. Toen ik haar vroeg of haar vriend soms midden in de nacht opstond omdat hij “niet kon slapen” of soms wat later naar bed ging dan haar omdat hij “nog niet moe was”, knikte ze aarzelend bevestigend. Mijn blik naar haar toe sprak boekdelen en ze had de boodschap begrepen.

In een blogstuk van Renate Breuer ging het erover dat er vrouwen zijn die niet toestaan dat hun man masturbeert. Blijkbaar vinden ze het een vorm van ontrouw en zijn ze aldus jaloers op hun man zijn rechter- dan wel linkerhand. Waarschijnlijk heeft het te maken met het feit dat ze niet kunnen aanvaarden dat hun man over iemand anders dan zijzelf fantaseert. Mijn eerste reactie was om dat onbegrijpelijk te vinden. Maar ik redeneer natuurlijk als een man.  En de gedachte aan je vrouw die masturbeert is niet alleen aanvaardbaar, het is zelfs opwindend. Je wilt er bij zijn om het te zien (het is dan ook een geweldige opdracht om te geven tijdens een kinky spel).  Mijn tweede reactie was dan ook genuanceerder.  Indien de vrouw in kwestie overtuigd is dat ze haar man seksueel kan geven wat hij wenst, dan heeft ze wel een argument.  Echter ik vrees dat het net niet dat type vrouw is die niet aanvaardt dat haar man dat doet. Mij lijkt het eerder om het onzekere type te gaan die vreest dat haar man fantaseert over wat hij met andere vrouwen zou kunnen doen, terwijl hij aan zijn stengel aan het rukken is.

Er is niks zo mooi, ontspannend, vertrouwengevend, intens, emotioneel voldragend of bevredigend als seks met iemand waar je een fysieke en emotionele band mee hebt en waarmee je ook seksueel compatibel bent.  Althans, ik heb nog geen enkele activiteit meegemaakt die dat soort van voldoening kan geven.  Ook masturbatie niet.  Maar de twee zijn niet onderling exclusief.  Er zijn natuurlijk altijd momenten dat je partner geen zin heeft en dan kan masturbatie een leuk en aangenaam alternatief zijn.  En de realiteit is nu éénmaal dat de meeste mannen niet in een relatie zitten zoals hierboven beschreven.  Maar eerder in een relatie zitten waar seks een corvee is.  Een verplichting.  Om te tonen aan haar dat ze haar nog steeds graag ziet.  En fysiek aantrekkelijk vindt.  Waarbij je dus eerder van strest dan van ontspant.  En dan is masturbatie gewoon een noodzaak. Iemand die ontspanningsroute afnemen lijkt me niet alleen heel onverstandig en contraproductief, het is eigenlijk niets minder dan een marteling.