Tags

, ,

Een aantal jaar geleden heb ik ooit voor kerst of mijn verjaardag de volledige DVD-box van The Sopranos gekregen.  Vermits ik de enige in mijn gezin was, die daar ook maar enige interesse voor had, heeft de box lange tijd in een schuif gelegen.  Tot ik het slagveld van mijn huisgenoten overzag (dochter op ipad, zoon 1 op playstation, zoon 2 op ipod touch, vrouw op e-reader) en besloot dat het tijd was om even aan mezelf te denken (wat ik dus meer doe dan ik zelf wil toegeven, maar dat is het onderwerp van dit stukje).  Over een periode van een aantal maanden heb ik dan alle reeksen van The Sopranos op mijn laptop bekeken met mijn hoofdtelefoon op telkens ik een uurtje had waar ik niks “moest” doen.

Voor zij die The Sopranos niet kennen, het gaat over een doordeweeks gezin dat in de suburbs van New Jersey woont, met één bijzondere twist, namelijk dat de vader het hoofd is van de plaatselijke maffia.  Op zich loopt het maffia-verhaal als een rode draad door het verhaal heen, met de nodige moorden, gratuit geweld en blote borsten (ze hebben een stripbar om hun geld wit te wassen) als ingrediënten, maar de essentie van het verhaal gaat over het dagelijks functioneren van het gezin en de onderlinge verhoudingen tussen de gezinsleden. Zo is de rol van de echtgenote Carmela op zijn zachts gezegd nogal ambigue.  Enerzijds voel je wel sympathie voor haar omdat ze getrouwd is met een bruut van een man die constant andere vrouwen neukt, zijn kinderen en vrouw afblaft en daarenboven er niet voor terugdeinst om iemand de nek om te wringen.  Maar anderzijds blijft ze wel bij hem omdat ze schrik heeft van haar luxeleventje te verliezen.  Kortom, het mooie is dat uiteindelijk iedereen er nogal slecht uitkomt omdat ze allen alleen maar de zaken vanuit hun eigen standpunt zien en geen empathie kunnen opbrengen.

Bijkomend aspect van de serie is dat Tony Soprano, de vader en hoofdpersonage, behandeld wordt voor een depressie door een vrouwelijke psychiater.  Die hij dan ook wil neuken, gewoon omdat dat nu éénmaal is wat hij doet, en waar hij meestal ook succes in heeft, ondanks zijn corpulente lichaam en haarsnit van de jaren tachtig.  De psychiater krijgt hij daarentegen niet plat, dit tot zijn grote frustratie.

Waarom vertel ik dit nu allemaal?  Deze blog heeft een tijd stilgelegen en daar is mijn lief verantwoordelijk voor.  Sinds drie maanden kennen we elkaar, we zien elkaar heel regelmatig (althans toch voor mijn doen, het is niet genoeg, dat weet ik ook wel) en het is heel intens tussen ons. We zijn nu al op een punt aangekomen, dat we niet anders dan kunnen toegeven, met schrik in ons hart over wat dat betekent, dat we elkaar heel graag zien.  Getrouwd zijnde is het niet de eerste keer dat ik een relatie met iemand anders heb.  En het is ook niet de eerste keer dat het verder gaat dan enkel een één-keer-om-de-veertien-dagen-lekker-neuken relatie.  Daarvan zijn eerdere posts op deze blog wel het bewijs.  Maar zij is de eerste die me durft te zeggen dat ik geen goed persoon ben, iets waar ik daarvoor wel steeds van overtuigd was.

En zo komt het dat ik The Sopranos ineens in een heel ander daglicht begon te zien.  Tony Soprano is er namelijk ook van overtuigd dat hij enkel maar goed probeert te doen.  Maar uiteindelijk is dat maar een heel egocentrische gedachte en denkt hij enkel maar aan zichzelf.  En is hij gefrustreerd dat niemand het eens vanuit zijn standpunt ziet.  Hij wordt dan ook omringd door mensen die ook enkel maar aan zichzelf denken.  Net zoals dat bij mij ook het geval is.  Tot nu.  Dus ben ik niet beter of slechter dan Tony Soprano.  Behalve dan wat dat nek omwringen betreft.  Daarvoor ben ik te veel een doetje.

Vraag is wat ik daar nu aan ga doen, nu dit nieuwe inzicht tot mij is gekomen.  Proberen toch een goed mens te worden?  Wat betekent dat ik iemand of meerdere mensen heel veel pijn ga doen.  Of aanvaarden dat ik gewoon geen goed mens ben?  En dus gewoon verder doen zoals ik bezig ben.  Met iedereen op een aanvaardbaar niveau tot vriend, vrouw of minnares te houden.  En dan weer wel verder zien op het moment dat iemand de situatie niet aanvaardbaar meer vindt.

Misschien maak ik het gewoon allemaal wel veel te complex, veel te emotioneel, veel te intens.  En moet ik gewoon van dag tot dag leren genieten.  Laten we daar eens mee beginnen.