Tags

, ,

Onlangs moest ik naar Parijs voor een werk gerelateerde offsite.  We vertrokken in de late namiddag zodat we die avond ergens konden dineren. De volgende dag hadden we heel de dag meetings.  Vermits Parijs het best te bereiken is via trein, nam ik in Brussel de Thalys die vanuit Amsterdam kwam.  Er zaten een heleboel collega’s uit Nederland op diezelfde trein die ook op de offsite moesten zijn.  We hadden dan ook afgesproken om in Parijs samen de metro te nemen naar het hotel.

Dit is het soort aangelegenheid waar ik het als sociaal minder aangepast persoon soms moeilijk mee heb.  Gelukkig kende ik bijna iedereen in de groep en dat maakte het allemaal wat makkelijker.  Er was een nieuwe collega bij die ik nog niet had ontmoet, maar waar ik al wel een mailcontact mee had gehad.  Ze is half Nederlandse, half Amerikaanse en vijf maanden zwanger.  Omdat ik mij tegenwoordig beter voorbereid op zulke ontmoetingen dan vroeger, had ik haar op voorhand gegoogled en wist ik dat ze een fervent marathonloopster was.

Het gesprek tijdens de metro rit verliep eerst heel aangenaam, ze vertelde wat ze allemaal voor de bank had gedaan en dat was heel wat.  Ze had op een gegeven moment een rol gehad als Business Manager voor een lid van het Directiecomité, waarbij ze 24 uur op 24 beschikbaar was voor die man.  Ze had ook een tijdje in de States gewerkt en uit haar verhaal sprak een ambitie waar ik alleen maar respect voor kon opbrengen.  Haar man had een soortgelijke activiteit ontplooit. Ik veronderstelde dan ook dat ze voor de eerste keer zwanger was, omdat ik me niet kon voorstellen dat ze het lopen van vijf marathons per jaar (en dus ook het rigoureus trainen daarvoor) samen met de drukke baan die ze had, kon combineren met het opvoeden van kinderen.

Toen ze me zei dat ze al vier kinderen had uit een eerste huwelijk, was ik eerst sprakeloos.  En dan had ik de grootste moeite om mijn boosheid te onderdrukken.  Mijn respect voor haar was in één klap weg.  In essentie worden haar kinderen opgevoed door de au pair.  Verder zei ze nog dat het wel zwaar was toen ze zes maanden in New York zat om haar MBA af te ronden (dat had ze dus ook nog gedaan) terwijl haar kinderen in Nederland waren.  Ter info, haar kinderen waren toen tussen vier en tien jaar oud.  Ik kan me voorstellen dat het voor haar kinderen nog net ietsje zwaarder was.  Toen ze dan afsloot met te zeggen dat ze heel hard in “leading by example” als opvoedprincipe geloofde, vrees ik dat ze mijn sarcastische lach wel heeft opgemerkt.  Ik heb dan maar beleefd het gesprek afgerond, want meer kon ik niet aan, denk ik.

Alvorens ik hier voor male chauvinist pig wordt uitgescholden, wens ik te benadrukken dat ik identiek dezelfde gevoelens koester naar haar man toe als naar haar.  Het zijn de koppels die beiden een topcarrière wensen uit te bouwen en tegelijkertijd kinderen hebben (met de au pair erbij natuurlijk) die ik niet begrijp.  Waarom überhaupt kinderen hebben, als geen één van de ouders aanwezig is om ze op te voeden?  Als statusobject dan maar?  Ik heb er persoonlijk veel moeite mee om een eigen carrière op te bouwen en tegelijkertijd een goede vader te zijn voor mijn kinderen.  En ik heb een vrouw die zich bewust minder ambitieus heeft opgesteld.  En ja, we zitten in het traditioneel rolpatroon, maar dat is onze keuze geweest die we samen hebben besproken alvorens we aan kinderen begonnen.

Er wordt soms gesproken over het glazen plafond als zijnde een artificieel in stand gehouden beschermingsnet voor topfuncties die enkel gereserveerd zouden zijn voor mannen.  Alsof er een clubje topindustriëlen zou bestaan dat doelbewust alle vrouwen tegenhoudt om zich bij hen te vervoegen.  Er zullen zeker individuele mannen bestaan die nog in de negentiende eeuw leven en zo denken.  Echter het is mijn overtuiging dat in globo mannen zo niet denken en zelfs graag competente vrouwen in hun midden willen verwelkomen.  En ik ben er ook van overtuigd dat het niet aan de competenties an sich ligt dat vrouwen niet tot de top doorstoten.  De clichés over de zachte vrouwen en de harde mannen in het bedrijfsleven kloppen trouwens totaal niet.  Ik vind vrouwen meestal zelfs harder dan mannen, zeker naar andere vrouwen toe.  Gebrek aan netwerk is ook een ridicule uitleg, daar zijn veel mannen (waaronder ikzelf) ook heel slecht in. En eerlijk, als ik de uitleg van vrouwen hoor waarom ze niet zijn doorgestoten tot de top, dan herken ik mij daar volledig in.  Dus lijkt het mij geen genderissue op zich te zijn, maar eerder een issue gelinkt aan persoonlijkheid, waarbij deze persoonlijkheidskenmerken meer bij vrouwen aanwezig zijn.

De vereisten die door het bedrijfsleven aan topmensen worden geëist, zijn immens.  Verhalen over 80-urige werkweken, beschikbaarheid tijdens weekends, het continue direct antwoorden op mails en het totaal gebrek aan emoties zijn schering en inslag.  Daar zal wel heel veel “posturing” tussen zitten, maar zelfs dan blijft het tijdsbeslag een realiteit.  Dit lijkt me dus niet combineerbaar met het opvoeden van kinderen, en dit zowel voor moeders als vaders.  In de praktijk blijkt dan dat meestal de vaders al sneller bereid zijn om egoïstisch in deze te handelen en de opvoeding maar overlaten aan de moeder. Maar een topfunctie combineren met het goed invullen van ouderschap, ik geloof er echt niet in.  En misschien zijn vrouwen gewoon veel slimmer en minder egoïstisch en vinden ze dat ouderschap gewoon belangrijker.

Dus zo lang de vereisten van het bedrijfsleven op haar topmensen zo hoog blijven, zal het glazen plafond bestaan.  Dat heeft niks te maken met een bewuste keuze van mannen om vrouwen uit die functies te houden.  Wil je het plafond doorbreken, dan zal je aan bedrijven moeten verplichten dat ook mensen die maar 40 uur per week werken opportuniteiten krijgen om de top te bereiken.  Zo krijgen die vrouwen en mannen die hun opvoedingstaak serieus nemen ook een kans.