Tags

, ,

Mijn zoon supportert voor Club Brugge. Waarom dat zo is, is voor iedereen een raadsel. Wij wonen helemaal niet in de buurt, niemand in de familie supportert voor die club en hij verstaat geen woord West-Vlaams. Maar toch heeft hij een zware emotionele band met die club en dat al sinds hij heel jong was. Zelf ga ik graag naar een voetbalwedstrijd kijken, vooral als het spelletje op de juiste manier gespeeld wordt (wat in Brugge nogal eens te wensen overlaat). Dus heb ik er ook geen bezwaar tegen om met mijn zoon af en toe eens de afstand naar Brugge te overbruggen en een wedstrijd van zijn geliefde club bij te wonen. Ik doe het met liefde.

Vermist ik ook met vrienden naar de Europese wedstrijden van Anderlecht ga kijken (zonder ook supporter te zijn voor hen), kan ik beide clubs goed vergelijken. En de sfeer is er merkelijk anders. Het volkse karakter van de Club-supporter steekt schril af tegen de eerdere business-sfeer die er bij Anderlecht heerst. Persoonlijk zit ik liever in de tribune van Anderlecht dan in die van Brugge, maar ik heb dan ook altijd gehouden van Brussel als stad met zijn kosmopolitisch karakter. Brugge is toch eerder een fors uitgevallen dorp in een landelijke omgeving. Het is helemaal niet dat ik er op neerkijk, maar het is gewoon mijn ding niet.

En zo kwam het dat ik onlangs nog eens met mijn zoon naar een wedstrijd ben geweest. Vermist het hier een play-off wedstrijd betrof, was er wat meer randanimatie dan anders. Er stonden ook vier promomeisjes voor Axe Apollo naast een onherkenbare astronaut. Een snelle blik (mijn zoon wandelde naast me, dus ik kon niet al te opzichtig staan gluren kwestie van hem een degelijke opvoeding te geven) leerde me dat één van de meisjes heel knap was, twee te doen waren en één eigenlijk niet geschikt was voor de job.  Maar ik ken de selectiecriteria natuurlijk niet waaraan deze meisjes onderworpen zijn geweest.

Later bij de ploegvoorstellingen vlak voor de match stonden de vier met hun nog steeds onherkenbare astronaut ook op het veld. Toen ze er af liepen omdat de wedstrijd ging starten, stond er twee rijen voor me een man recht (wiens vrouw vlak naast hem zat), riep hen toe en deed met zijn twee handen het afrukgebaar. Vermits hij vrij laag zat en vlak boven de ingang waar de meisjes doorliepen, hadden ze de man ook opgemerkt. Ze keken even op en liepen gedegouteerd verder. De man draaide zich lachend om naar de rest van het publiek om te tonen hoe flink hij toch was dat hij dat had aangedurfd. Plaatsvervangende schaamte was mijn deel.

De mechaniek die schuil gaat achter promomeisjes is niet echt subtiel maar wel effectief. Vanuit een marketingoogpunt begrijp ik het wel, zeker voor producten die aan mannen appelleren zoals Axe deodorant, die dan nog daarbovenop een brand promise (be it tongue in cheek) geven dat je door hun producten te gebruiken meer succes bij vrouwen zou hebben. Hun televisiereclame vind ik geniaal, vooral ook omdat het er zo over gaat, dat het echt grappig wordt.

IMG-20130505-00024

Door mooie meisjes in strakke sexy pakjes naar voor te schuiven, zorg je er voor dat mannen je product hebben opgemerkt, zo veel is zeker. Vanuit het standpunt van het meisje begrijp ik het ook wel. Het is nu niet bepaald zwaar werk, je kan je schoonheid extra etaleren en wie weet zit er wel een verdere carrière als model in. Maar je bent natuurlijk wel een lustobject. En daar is op zich niks mis mee. Mijn lief is bijvoorbeeld mijn lustobject en dat werkt perfect voor ons beiden.  Echter daar ligt wel een vorm van exclusiviteit in.

Vermits mijn dochter binnenkort de leeftijd gaat bereiken en de schoonheid heeft om dit soort van jobs aangereikt te krijgen, gingen mijn gedachten naar haar.  Zou ik het leuk vinden indien zij in een strak pakje op een voetbalveld zou wandelen naast een anonieme astronaut onderhevig aan rukkende handbewegingen van mannelijk klootjesvolk?  Het antwoord op die vraag is duidelijk nee.  Is dat hypocriet? Absoluut.  Ga ik er iets over te zeggen hebben?  Ik denk het niet.  Mijn dochter kennende zal ze zelf wel beslissen of ze zo een job wil doen en dat is maar goed ook.  Vaders nemen in deze toch maar de verkeerde beslissing.

Na de wedstrijd stapten mijn zoon en ik voorbij een podium opgezet door een bekend Belgisch biermerk.  Op het podium stonden drie meisjes in open geruit hemd en hyperkorte jeansbroekjes te dansen op een pompende discobeat.  Voor het podium stonden vier mannen van middelbare leeftijd met een pint in hun handen te gapen.  De meisjes zagen er nog geen zestien uit.  Mijn maag keerde om.