Tags

, ,

Niet dat het iemand in de verste verte zal kunnen schelen, maar naar aanleiding van de Album 100 op Stubru heb ik hier mijn eigenste Album 15 neergepend met korte motivatie.  Zo kan ik er binnen tien jaar nog eens naar kijken en zien of mijn smaak geëvolueerd is.

15. Nirvana – “Nevermind”

Tussen mijn afstuderen en mijn legerdienst (ja, ja, meisjes en jongens, zo oud ben ik dus) heb ik zes maanden een stage gedaan in Antwerpen.  Ik moest daarvoor elke dag met een aftandse Datsun (ja, ja, meisjes en jongens, zo oud ben ik dus) die ik gekregen had van mijn grootvader vanuit centrum Brussel rijden.  Op een ochtend was het snertweer tot en met, en die oude wagen had een verschrikkelijke wegligging op het natte wegdek.  Op de radio in die verschrikkelijke ochtend heb ik voor de eerste keer “Smells Like Teen Spirit” gehoord.  Dat heeft zo een indruk op me gemaakt dat ik het me tot op de dag van vandaag zo kan voorstellen.  Alleen al daarvoor verdient het een notering in mijn Album 15.

14. Prince – “Sign o the Times”

Zo rond mijn zeventiende ben ik lange tijd verliefd geweest op een onbereikbaar meisje.  We waren ook allebei zware Prince fans en ik stond daarmee nogal alleen in die tijd.  Tussen het einde van mijn middelbaar en het begin van mijn tijd op de universiteit, is Prince dan een concert komen geven in Vorst Nationaal waarvoor ik tickets had. Als allerlaatste poging was ik dan naar haar huis gegaan om haar uit te nodigen voor het concert, maar ze was er niet.  Haar jongere zus, die wel in mij geïnteresseerd was maar ik niet in haar, heeft zich dan opgedrongen aan mij.  Dat was de laatste episode van de meest ongelukkige periode in mijn leven.  Een paar jaar later is dan “Sign o the Times” uitgekomen, wat voor mij nog steeds zijn beste langspeler blijft, vooral door het “less is more” principe, wat zo geweldig uitkomt in de titelsong.

13 Pink Floyd – “Wish you were here”

Ik kan me tijdens mijn vroege tienerjaren niet herinneren dat Pink Floyd niet constant aanwezig was.  Voor hun vroegere werk was ik nog te jong, maar “The Wall” was prominent aanwezig tijdens mijn eerste middelbaarjaren.  Pas later ben ik dan actief teruggekeerd naar hun vroeger werk en voor mij is “Wish you were here” hun allerbeste en zeker opnieuw door de titelsong.

12 Sigur Ros – “Takk..”

Tijdens het begin van de jaren 2000 waren mijn kindjes net geboren en besteedde ik minder tijd aan muziek.  Daardoor heb ik de lancering van Sigur Ros gemist en dus ook “Agaetis Byrjun”.  “Takk..” is de eerste CD die ik van hen heb gekocht en ik was direct verkocht.  Daarna heb ik de rest ontdekt, maar dit is blijven hangen.

11 Prefab Sprout – “Steve McQueen”

Fantastisch Album van wat toen de meest belovende pop-band van het moment was, status die ze nooit hebben kunnen waarmaken. Geweldige stemmen, geweldige melodieën en wondermooie teksten, wat wil een mens nog meer?

10 U2 – “The Joshua Tree”

U2 is mijn leven binnengestapt tijdens het tweede middelbaar via wat ik toen mijn “beste vriend” noemde en is daarna nooit meer uit mijn leven geweest.  Eigenaardig genoeg heb ik ze nooit live gezien, uit vrees dat het een teleurstelling zou zijn en mijn herinneringen aan hen zou teniet doen.  Meestal wordt “Achtung Baby” als hun meesterwerk aangeduid, maar ik bewaar de beste herinnering aan “The Joshua Tree” omdat dat het begin was van een nieuwe richting die ze ingingen en ook wegens de eerste drie nummers die allen klassiekers blijven.

9 Everything but the Girl – “Baby, the Stars shine bright”

Alvorens ze hun echte doorbraak maakten als dansact, maakte Everything but the Girl een absoluut klassiek album dat nu bijna volledig vergeten is.  Ook hier een ongelooflijke combinatie van de wonderlijke zangstem van Tracey Thorn, prachtige melodieën en bijtende lyrics.  Kijk nu naar The XX en zie waar ze de mosterd vandaan hebben gehaald.

8 The Sundays – “Reading, Writing and Arithmetic”

Er is nooit een groep geweest die zo een unieke eigen sound had dan The Sundays.  Ik heb zelden echt begrepen waar ze nu juist allemaal over zong, maar de schoonheid is puur en de emoties levensecht.  Al hun albums zijn even sterk, maar als ik er één moet kiezen is het wel “Reading, Writing and Arithmetic”.

7 The Costello Show – “King of America”

Elvis Costello was briljant.  Nu vind ik hem nogal oud geworden, maar dat is misschien omdat hij dat ook is en hij het in tegenstelling tot bijvoorbeeld The Rolling Stones waardig probeert te dragen.  Ik heb hem solo live gezien in Werchter en dat was niet minder dan geniaal.  Dit is wat mij betreft zijn beste album, met een consistente kwaliteit van het begin tot het einde.

6 Massive Attack – “Blue Lines”

Dit was nieuw, dit was anders, dit was geweldig.  Het inventieve van de videoclip van “Unfinished Sympathy”, het geniale gebruik van samples en het feit dat er geen vaste zangstem was, waren van een ongeziene creativiteit.  Dit album heb ik grijsgedraaid, alle songs zitten nog steeds in mijn hoofd.

5 The Pixies – “Surfer Rosa & Come on Pilgrim”

Tijdens dezelfde Werchter waar ook Costello zijn ding stond te doen, gaven ook The Pixies in hun hoogdagen een geweldig concert.  Tienduizend mensen tezamen de woorden “You are the Son of a Motherfucker” horen zingen geeft een speciaal gevoel.  Het is ook de eerste en enige keer dat ik vooraan tussen allerhande pogoënd gespuis stond te dansen.  Op reis met vrienden vlak erna heb ik dit album constant op mijn walkman (op cassette inderdaad) beluisterd.  Het aantal keren dat ik nog een laatste energieboost kreeg midden in de nacht in een hotel in Spanje meebrullend met “Gigantic” waren niet te tellen. Niet doorhebbend dat het over een gigantische negerlul ging. Perfecte Rock.

4 Radiohead – “The Bends”

Ik ga hier iets vertellen wat totaal not done is in alternatieve muziekmilieus.  Eigenlijk vind ik “OK Computer” niet zo een goed album.  De songs zijn niet gebald genoeg en er zitten stukken in waar ik gewoon afhaak.  Maar hun voorgaande album “The Bends” is bijna perfect.  Goede popsongs, gecombineerd met de lijzige zangstem van Thom Yorke en prachtig ironische teksten.  Hier kan ik naar blijven luisteren.

3 The National – “High Violet”

Te pijnlijk om hier veel over te vertellen.  Zo mooi en met een song die waarschijnlijk met de mooiste openingszin begint: “Sorrow found me when I was young, sorrow waited, sorrow won”.  Ik kan er nu naar luisteren zonder opnieuw met de pijn geconfronteerd te worden maar dan nog blijft het bloed- en bloedmooi.

2 The Smiths – “The Queen is Dead”

The Smiths zijn de ultieme popband, er zal volgens mij nooit een betere komen, maar ik ben in deze natuurlijk niet objectief.  Ze zijn vooral gekend voor het uitbrengen van geweldige singles en het was steeds een plezier om ze de eerste keer op de radio te horen.  Het was altijd een evenement en in hun glorieperiode kwam de één na de andere perfecte popplaat uit.  Dit album bezit de meest perfecte popsong aller tijden, die ironisch genoeg nooit als single is uitgebracht. Maar ironie was natuurlijk het ultieme handelsmerk van de band.  Opnieuw heb ik ze nooit live gezien en ik heb steeds geweigerd om naar een concert van Morrissey te gaan.  Zonder Marr heeft hij nooit hetzelfde niveau gehaald.

1 The Triffids – “Born Sandy Devotional”

Marc Mijlemans was een geweldig rockjournalist van Humo wiens vrouw en Grote Liefde gestorven was aan een hersenbloeding.  Toen het album van The Triffids uitkwam heeft hij dan een recensie geschreven die vervuld was van schoonheid en melancholie.  Puur op basis van de recensie heb ik dan het album gekocht en vanaf de eerste noot was ik verkocht.  Tien perfecte songs die allen maar over één ding gaan: het verlies van de Grote Liefde.  Aan een ander of aan de dood. Ik zal deze songs blijven koesteren, met dank aan een begenadigd rockjournalist die niet veel later ook veel te vroeg zou sterven.